Stilstaan is failliet gaan
Ik ben net een jaar voorzitter van deze partij. Tot vorig jaar leidde ik een bedrijf.
Vandaag gaat de premier naar de koning. En ik moet u eerlijk zeggen: ik begrijp dit
niet. Ik begrijp niet hoe je een land zo kunt besturen.
Voor het tweede jaar op rij begint dit land het nieuwe jaar zonder begroting. Elke
ondernemer, elk gezin, elke student voelt dat het dringend is. Alleen in de Wetstraat
niet. Daar is wekenlang getalmd, via de pers onderhandeld, gedreigd in plaats van
voorgesteld, en heeft elke partij eerst haar eigen achterban in veiligheid gebracht.
Eerst zou er een plan komen tot 2029. Dan alleen nog voor 2027. En nu zelfs dat
niet meer. Dat is totaal onverantwoord. In een bedrijf zou niemand hiermee
wegkomen. In de Wetstraat noemt men het politiek.
Onze economie staat er rotslecht voor. Onze industrie draait nog maar op 70 procent
van haar capaciteit. In Antwerpen en Limburg sluiten chemiebedrijven
productielijnen. De inflatie zit weer boven de 5 procent. Bedrijven gaan over kop
zoals nooit tevoren: na negen maanden zitten we aan bijna 8.600 faillissementen. En
achter elk faillissement zit niet alleen de droom van een ondernemer die uiteenspat,
maar ook mensen die hun job verliezen en gezinnen die hun inkomen zien
verdwijnen. Daar zit het echte drama. Niet in de Wetstraat.
En waar gingen de begrotingsgesprekken intussen over? Niet over hoe we de
economie weer doen draaien. Over nieuwe belastingen. Hogere lasten op
vennootschappen en managementvennootschappen. De middenklasse als melkkoe.
Vandaag zijn ondernemers en burgers twee keer slachtoffer: eerst van een regering
die niet beslist, en daarna van een politiek die, als ze dan toch iets beslist, bij hen
komt aankloppen. Zo red je een economie niet. Wie werkt, spaart of onderneemt in
een van de zwaarst belaste landen van Europa nog meer belasten: dat begrijpen wij
niet.
Ik maak me zorgen. Over mensen met wie ik jaren heb samengewerkt: leveranciers,
klanten, collega's, medewerkers, concurrenten. Zij moeten elke maand hun rekening
doen kloppen, en niemand geeft hen uitstel. Zij kunnen niet naar de koning als het
moeilijk wordt. En zij zien een overheid die haar eigen rekeningen al twee jaar op rij
niet rond krijgt, terwijl de rente en de lasten blijven stijgen. Als het zo slecht gaat met
onze economie, voelt iedereen dat. Wie onderneemt, wie werkt, wie studeert, wie
met pensioen is. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje.
Ik weet dat doemdenken in de Wetstraat de gewoonte is geworden. Alles is moeilijk,
alles is te laat, niets kan nog. Vandaag krijgen de doemdenkers gelijk, en ze zijn er
nog trots op ook. Wat we nodig hebben, is een land waar de rekening weer klopt.
Waar mensen meer overhouden dankzij een economie die groeit. En een overheid
die eerst bij zichzelf bespaart, bij haar eigen kosten. Dat zou elke ondernemer of
die eerst bij zichzelf bespaart, bij haar eigen kosten. Dat zou elke ondernemer of
elke burger doen, en er liggen genoeg goede ideeën om dat te doen. Niet elk jaar
opnieuw ruzie maken over hoe we verdelen wat er minder wordt, maar zorgen dat er
weer meer is. Dat doen de mensen die werken en ondernemen, niet de overheid.
Geef hen de ruimte. Dat is wat liberalen doen.
Mijnheer de premier. Twee weken geleden zei u: geen voorlopige twaalfden,
niet met mij. Vandaag zit u bij de koning. Serieus? Twee maanden praten, en
het enige wat eruit komt is een ontslagbrief. Terwijl u daar zit, gaan er vandaag
weer bedrijven dicht. Mensen verliezen hun job, gezinnen weten niet hoe ze de
factuur gaan betalen, en niemand in de Wetstraat ligt daar wakker van. Dat is
niet regeren. Dat is uw werk niet doen en het dan op een ander steken. U kent
uw Romeinse geschiedenis beter dan ik. Dan weet u ook dat keizer Nero op
zijn lier speelde terwijl de stad brandde. Rome is niet gevallen door de
barbaren aan de poort. Rome is gevallen omdat de mensen binnen de muren te
druk bezig waren met zichzelf. Ga terug aan tafel. Vandaag nog. Niet om nog
eens te zoeken wie er nog meer mag betalen, maar om eindelijk orde op zaken
te zetten. Wilt u daar steun voor? Die krijgt u. Elk akkoord dat de economie
weer doet draaien en mensen hun job laat houden, stemmen wij mee. Elk
akkoord dat nog dieper in hun zakken zit, niet. Zo simpel is het. Dus stop met
op uw lier te spelen. Doe uw werk.
Frédéric De Gucht
