Consumentenbescherming is een doel dat wij als ondernemers volledig ondersteunen; het vormt immers de basis voor vertrouwen in de markt, maar met de hervorming van de Consumentenombudsdienst kiest deze regering voor de verkeerde weg. Onder het mom van consumentenbescherming krijgt de klant weliswaar een laagdrempelig loket, maar de rekening voor die service wordt eenzijdig bij de ondernemer neergelegd. In plaats van een snelle en toegankelijke rechtspraak te garanderen, bouwt ze een parallelle bureaucratie op kosten van de ondernemer. Dit is geen hervorming, maar bestuurlijke gemakzucht.
De prioriteiten van onze regering liggen verkeerd. De overheid is groter dan ooit en de uitgaven zijn historisch hoog, maar de burger en ondernemer krijgen er minder voor terug. In plaats van te saneren, voegt de regering een nieuwe laag toe aan onze administratieve lasagne: de hervorming van de Consumentenombudsdienst.
In plaats van haar eigen organisatie op orde te brengen, gaat de overheid bedrijven verplichten om extra procedures te volgen én daar ook voor te betalen. Dit is geen hervorming. Het is het zoveelste bewijs dat de overheid haar eigen falen afwentelt op de ondernemer. De rekening voor overheidsinefficiëntie belandt nu nog maar een keer bij wie wél waarde creëert.
Een probleem dat de overheid zélf hoort op te lossen, namelijk zorgen voor een vlot werkende, betaalbare en toegankelijke rechtspraak, wordt simpelweg doorgeschoven naar de ondernemer.
Natuurlijk verdient de consument bescherming. Daarover gaat dit debat niet. Waar het wél over gaat, is de filosofie achter dit soort beleid. De uitbreiding van verplichte ombudsdiensten is in essentie pure symptoombestrijding. Waarom worden deze parallelle circuits opgetuigd? Niet omdat ze beter werken, maar omdat de reguliere rechtspraak onder deze en vorige regeringen is doorgeschoten in trage doorlooptijden en hoge kosten. In plaats van de echte oorzaak aan te pakken, de grondige modernisering van Justitie, kiest men voor een schijnoplossing. De overheid bouwt een administratief overdrukventiel en laat de private sector de factuur betalen.
Bovendien verraadt deze maatregel een verontrustend mensbeeld. De overheid zet de ondernemer automatisch in het beklaagdenbankje. Terwijl een consument kosteloos een procedure start, moet het bedrijf tijd, personeel en geld vrijmaken voor de verdediging. Zeker in de bouw, waar geschillen complex zijn en de verantwoordelijkheid zelden zwart-wit is, creëert dit een ongelijk speelveld. Het is geen bescherming van de consument, maar een aanval op de ondernemer.
Waar is het kerntakendebat gebleven? Jarenlang beloofde de politiek dat de overheid terug naar de essentie zou gaan. Vandaag zien we het tegenovergestelde: de overheid dijt uit op terreinen waar ze niets te zoeken heeft. Er is moeiteloos geld voor subsidies, adviesraden en politieke hobbyprojecten. Maar zodra het gaat over een efficiënte rechtsstaat, geeft de overheid niet thuis. Ze verwaarloost haar kerntaak en stuurt de rekening door naar de werkvloer.
Bij Anders weigeren we dit als een voldongen feit te accepteren. Vandaag betaalt de ondernemer de prijs voor inefficiëntie; morgen is de burger aan de beurt via hogere belastingen.
Wie echt gelooft in een sterke, moderne rechtsstaat, lost problemen zelf op in plaats van ze af te schuiven. Eerlijk is eerlijk: ook wij hebben te lang meegedaan in een politiek systeem dat liever nieuwe regels maakt dan oude afschaft. Een goede overheid respecteert haar burgers en bedrijven. Ze schrapt overbodige regels, stopt met het hinderen van ondernemers en zorgt dat haar basistaken weer goed werken. Alleen zo maken we ruimte voor what echt belangrijk is en bouwen we aan een betere samenleving.
