Wie deze week en weekend het federale debat over de uitbreiding van de abortuswetgeving volgde, kon er niet omheen. CD&V-voorzitter Sammy Mahdi trok alle registers open om de uitbreiding naar 18 weken te blokkeren. Er werd gesproken over "crimineel gedrag", collega-politici werden weggezet als "waarde(n)loos", en er werd gretig gegrepen naar expliciete, emotionele shock-retoriek over foetussen die "in stukken gesneden" zouden worden. Het is een beproefde tactiek uit de conservatieve Amerikaanse pro-life trukendoos: wie de rationele argumenten verliest, vergroot de emotionele horror. Maar achter deze façade van verheven moreel gezag schuilt een diepe intellectuele oneerlijkheid die de essentie van dit debat volledig miskent: de bescherming van de vrouw, haar eigen keuze, en de zuiverheid van onze democratie.
Wat Mahdi in zijn morele kruistocht immers welbewust vergeet, is dat een wet die de abortustermijn verruimt geen plicht oplegt, maar een recht toekent. Niemand wordt gedwongen om een zwangerschap af te breken. Het wetsvoorstel dwingt geen enkele vrouw tot een handeling die indruist tegen haar eigen geweten, moraal of geloof. Waar het wél voor zorgt, is een wettelijk en medisch veilig opgevangen recht voor die vrouwen die zich in een diepe crisis bevinden. Vrouwen die door partnergeweld, een onregelmatige cyclus, ontkenning, of acute familiale problemen pas later ontdekken dat ze zwanger zijn. Door deze wetgeving te blokkeren, beschermt CD&V het ongeboren leven niet; ze straft de vrouw die al in een kwetsbare positie zit.
Bovendien stort Mahdi’s eigen morele kaartenhuis volledig in zodra we naar zijn voorgestelde 'compromis' van 14 weken kijken. Om zijn gelijk te halen, schermt hij met de ledematen van een foetus bij 18 weken. Maar een foetus van 14 weken, de termijn die CD&V zélf acceptabel vindt, heeft ook al volledig gevormde armpjes, beentjes, vingers en een kloppend hart. De vraag die de CD&V-voorzitter weigert te beantwoorden is dan ook pijnlijk simpel: waarom is een foetus met armpjes en beentjes bij 14 weken moreel wél aanvaardbaar om te aborteren, maar is diezelfde realiteit een paar weken later plotseling "crimineel"? De grens van 18 weken, die door een onafhankelijk panel van experts, artsen en ethici werd voorgesteld, hanteert zowel medische als ethische argumenten met veilige biologische marge. Het was nota bene CD&V zelf dat om dit expertenrapport vroeg om het debat te de-politiseren, om de conclusies vervolgens bij het vuilnis te gooien omdat de wetenschappelijke realiteit hun ideologie niet dient. Door die grens zo willekeurig te trekken, activeert Mahdi geen universeel moreel principe; hij hanteert een politieke meetlat die hem electoraal goed uitkomt.
Dat opportunisme kruipt nu ook in de politieke methode, en dat is misschien nog wel het meest verontrustende aan de huidige dynamiek. Door het abortusdossier te bundelen met andere ethische kwesties en door te schuiven naar 1 december, zien we een schoolvoorbeeld van politieke normvervaging. Men probeert loodzware, diepmenselijke dossiers tegen elkaar uit te spelen in een achterkamerakkoord. De noden en het leed van mensen rond euthanasie hoeven echter niet te wijken of te dienen als pasmunt voor abortus, draagmoederschap of het statuut bij zwangerschapsverlies. Het vermarkten van ethische overtuigingen als gijzelaars in een politiek schaakspel is de politiek onwaardig. Deze dossiers verdienen stuk voor stuk een aparte, serene en respectvolle behandeling.
Natuurlijk hoeft de politiek niet blindelings te luisteren naar een wetenschappelijk rapport. Parlementsleden dragen hun eigen verantwoordelijkheid. Maar wat absoluut niet oké is, is dat één partij haar eigen, strikte ethische grens via een veto probeert op te leggen aan het gehele parlement en bij uitbreiding aan de hele samenleving. In een volwassen democratie hoort een minderheid de meerderheid niet te gijzelen op basis van dogma's. Laat de parlementsleden over dit dossier dan ook vrij stemmen. Geef hen de ruimte om, los van partijdiscipline of regeerakkoorden, een stem uit te brengen op basis van hun eigen geweten en de argumenten die op tafel liggen. Vandaag reizen er jaarlijks nog steeds honderden Belgische vrouwen noodgedwongen naar Nederland omdat ze hier de administratieve deadline hebben gemist. De huidige wetgeving houdt geen enkele abortus tegen; het verplaatst ze enkel naar het buitenland en creëert een diepe sociale ongelijkheid tussen vrouwen die die reis kunnen betalen en vrouwen die dat niet kunnen.
Wetgeving hoort gebaseerd te zijn op rechten, menselijke waardigheid en schadereductie, niet op de politieke koppelverkoop van een partijvoorzitter. Vertrouwen op de eigen keuze van de vrouw en haar de medische veiligheid in eigen land garanderen via een zuivere, democratische stemming: dát is pas een moreel kompas. Het federale parlement moet de achterkamers verlaten en durven kiezen voor een humane, rationele wetgeving die vrouwen beschermt in plaats van veroordeelt.
Frédéric De Gucht Voorzitter 🔵Anders.
